Zo aan het einde van het jaar lijkt de tijd zich te vertragen. Het weer is grijs, het licht diffuus en de natuur lijkt levenloos. Fietsend over de lingedijk van Asperen naar Beesd kom ik wel één hele vrachtwagen tegen, 2 mensen op een tandem en een eenzame jogger die denkt dat hij alleen op de wereld is. In het voorbijgaan groet ik hem...
Geen geraas van verkeer, alleen het geluid van de wind in mijn oren en het kra kraa van een kouwtje. Alsof de wereld uitgestorven is en dat terwijl het al ver na tienen is. Ik geniet van de stilte en vraag me af hoe (niet) ver je van huis af moet gaan om je vrij te voelen?
0 reacties:
Een reactie plaatsen