Naar aanleiding van een aantal uitzendingen van de RKK over mensen die pelgrimeren naar Santiago de Compostella, heb ik op internet nog een aantal pelgrimsverhalen gelezen die naadloos aansluiten op de uitzendingen van de RKK.
Sommige mensen lopen om te ontsnappen aan de situatie waarin ze verzeild zijn geraakt. Anderen lopen (of fietsen) omdat ze zich willen bewijzen en weer anderen lopen omdat ze onderweg willen zijn. Mensen die genieten van de route, de ontmoetingen en de gastvrijheid.
Zelf ben ik best wel doelgericht. Je hebt een doel, werkt er naar toe en wanneer dat doel bereikt is stel je jezelf een nieuw doel. Maar het scoren van doelen bevredigt niet. Het genieten van het onderweg zijn samen met anderen zijn zaken die blijvend zijn. Het scoren van het doel zal na een tijdje alleen nog maar een herinnering zijn, terwijl de warme contacten die je onderweg hebt mogen ervaren, je jaren later nog steeds een warm gevoel kunnen geven. Het bereiken van je doel kan dat warme gevoel overschaduwen of zelfs doen verkillen.
Not the grail, but the queste zong Salomon Burke
en zo is het!
0 reacties:
Een reactie plaatsen